ในช่วง  4 เดือนที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย  คงยากที่เขียนออกมาได้หมด  แต่สิ่งที่นึงที่เป็นอยู่ตอนนี้คือความเจ็บปวดและต้องบอกว่าขอยอมแพ้แล้ว  ไม่ไหวแล้วจิงๆ 

    เรากับเค้าได้อยู่ด้วยกัน  ทำความรู้จักกันมากขึ้น  แต่เชื่อมั๊ย  ว่าใจเค้าไม่มีเราเลย  ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับเราเลย  เค้ามีใครอยู่ในใจตลอดเวลาและเค้าก้อรอคอยใครคนั้นอยู่แน่ๆ  ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่บอกออกมาแต่เราก้อรับรู้ได้จากสิ่งที่เห็น

    อยากรู้จังว่าจิตใจของเค้าทำด้วยอะไร  ทำมัยถึงได้ชาเย็นเป็นน้ำแข็งแบบนี้  ไม่ต้องรักก้อได้แต่อย่าทำแบบนี้กับเราเลยนะ

   ถ้าเลือกได้จะไม่ทำให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น ขอแค่ได้แอบชอบก้อพอ จิงๆนะคะ

edit @ 15 Feb 2008 17:59:21 by dream

ที่หายไปเป็นช่วงเวลาที่มีทั้งทุกข์และสุข  แต่อยากจะบอกว่ามันเป็นทุกข์มากกว่า  ความดีที่ได้ทำหรือสิ่งต่างๆที่ทำไปมันไม่ได้ทำให้ใครคนนั้นเค้าใจอ่อนหรือเห็นค่าของตัวเราขึ้นมาเลย  กลับกลายเป็นว่าเค้าอาจจะเกลียดเราไปแล้วก็ได้  เคยคิดนะว่าการทำอะไรเพื่อคนที่เรารักมันเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดแล้ว  แต่ ณ เวลานี้อยากจะบอกว่ามันไม่จิงเลย  การที่ได้แค่แอบมองเค้า คอยดูอยู่ห่างๆไม่ดึงตัวเองเข้าไปยุ่งคงจะเป็นการดีซะกว่าอีก  อยากจะบอกว่าเค้าว่าที่ทำไปไม่ได้ตั้งใจให้รำคาญหรือหงุดหงิดนะ  แต่อยากจะดูแลและทำอะไรให้เค้าบ้างก้อแค่นั้นเอง  ถ้ามันทำให้รู้สึกแย่ก็อยากจะบอกว่า ขอโทษนะคะ  ขอโทษจริงๆ

อีกสองสัปดาห์ก้อจะกลับบ้านแล้ว( ชีวิตในบางแสนจะจบลงแล้วจริงๆเหรอเนี่ย) พยายามคุยกับแม่แล้วว่ายังทำแลปให้อาจารย์ไม่เสร็จ แต่ก้ไม่มีอะไรดีขึ้น ช่างเถอะ ขี้เกียจต้องมานั่งทะเลาะกัน เบื่อแล้วก็เหนื่อยมากๆๆแล้ว

ตอนนี้ก็ได้แต่นับถอยหลัง แต่มันก็ดีแล้วที่ทุกอย่างต้องจบลง สิ่งที่ผ่านมาจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป ก่อนกลับตั้งใจจะทำของขวัญให้เค้าซักชิ้นนึง คิดไว้แล้วแหล่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะมีเวลาทำหรือเปล่า ทำแลปทุกวัน กลับไปก็สลบแล้ว......เหนื่อยสุดๆ

ทุกๆครั้งที่เจอกันเค้าจะถามเรื่องแลปด้วยว่าวันนี้ผลเป็นงัยบ้าง เป็นอะไรที่รู้สึกดีนะ เพราะไม่เคยมีใครถามและเป็นห่วงแบบนี้มานานแล้ว หลังจากเลิกกับพี่ปอนด์ ก็แทบจะไม่ได้ยินประโยคนี้เลย นานมากๆๆ นานมากแล้วจริงๆ

ถ้ากลับไปแล้วเค้าจะลืมเรามั๊ยนะ เค้าจะยังคงมีเราอยู่ในความทรงจำบ้างหรือเปล่า วันที่เอาน้ำพริกหนุ่มกับแค็ปหมูไปให้ เราก็ถามเค้าไปนะว่าถ้าเรากลับบ้านไปแล้ว เค้าจะคิดถึงเราหรือเปล่า แป่ว........เค้าเงียบ......แล้วก็บอกว่า เค้ารู้จักคนเป็นร้อยเป็นพัน ถ้าไม่เจอกันก็ต้องคิดถึงทุกคนเหรอ......( อืม....นะ ก้อรู้ตัวแหล่ะว่าไม่ใช่คนพิเศษ ไม่ใช่คนสำคัญ แต่ก็อยากถามอ่ะ) คนอะไรใจร้ายที่สุด....โกหกมั่งก็ได้ไม่ว่าอะไรหรอก......แหมคนเค้าอุตส่าห์ถามจะรักษาน้ำใจหน่อยก็ไม่ได้......งอนๆๆๆๆ.....(งอนจนตายเค้าก็ไม่รู้หรอก...)

กลับบ้านไปคราวนี้ไม่มีกำหนดกลับมาบางแสนอีกเลยนะ รับปริญญาก็อาจจะไม่มาแล้ว รู้สึกขี้เกียจ ไม่อยากมาอ่ะ (คือเรื่องของเรื่องงอนแม่ก็เลยไม่มา...แหล่ะ)

ต่อไปคงไม่มีโอกาสได้มานั่งชื่นชมบรรยากาศยามค่ำคืนของบางแสนอีกแล้ว คิดแล้วก็เศร้านะ แต่ก็อย่างว่าไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกลา เวลาแห่งความสุขมักจะจบลงเร็วเสมอ

หลังจากกลับบ้านไปแล้ว blog นี้ก็คงะต้องถูกปิดตัวลง คงไม่ได้มานั่งเขียนบรรยายหรือเล่าเรื่องของเค้าอีกแล้ว ไม่ใช่ไม่อยากเขียนต่อนะ แต่ว่าคงไม่มีอะไรจะให้เขียนแล้ว ก็เราไม่ได้เจอกันแล้วนี่นา

แต่ถึงไม่เจอกันแต่ทุกเรื่องราวทุกความรู้สึกจะยังคงอยู่ในใจตลอดไป ความประทับใจจะไม่มีวันจางหาย........

ทุกอย่างเหมือนความฝัน......

แอบชอบมานาน.....

ได้คุยกัน.......

ได้ทานข้าวด้วยกัน.......

แล้วก็ได้บอกไปว่าชอบ........

แค่นี้ก็คงพอแล้วใช่มั๊ยคะ...........

ขอบคุณสิ่งศักดิ์และทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้มาพบกันนะคะ..........